Gerçekle kurgu arasındaki sınır o kadar bulanıklaştı ki, bir gün gerçek bir mucizeyle karşılaşsak bile ona inanmayacağız. Sanırım yapay zeka çağının en büyük ironisi bu. Bir zamanlar gökyüzünde beliren tanımlanamayan bir cisim, bir ejderhayı andıran dev bir yaratık ya da bugüne kadar görülmemiş bir hayvan türü, insanlığı hayrete düşürürdü. Şimdi ise sosyal medyada birkaç saniyeliğine gördüğümüz olağanüstü bir görüntüye verdiğimiz ilk tepki bu görüntülerin yapay zeka araçları

Dil, yalnızca iletişim kurduğumuz bir araç değildir. Aynı zamanda düşünme biçimimizin, duygularımızın ve dünyayla kurduğumuz ilişkinin de bir parçasıdır. Kullandığımız her kelime, zihnimizin iç dünyasını ve hayata bakışımızı yansıtır. Günlük yaşamın içinde ise konuşma biçimimiz sürekli değişir. Evde, arkadaş ortamında, iş hayatında ya da sosyal medyada farklı tonlar ve ifadeler kullanırız. Kimi zaman daha resmî, kimi zaman daha rahat, kimi zaman da yalnızca hızlı olmak istedi

Bugün ilişkilerden iş hayatına, aileden siyasete kadar pek çok alanda sıkça duyduğumuz bir kelime var: gaslighting. Modern, akademik, hatta biraz da “trend” bir kavram gibi sunuluyor. Oysa bu kelimeyi kenara bırakıp yaşanan şeye baktığımızda, karşımıza hiç de yeni olmayan bir insanlık hali çıkıyor. Bunu en çarpıcı biçimde gösteren eserlerden biri, Dostoyevski’nin 1854 yılında kaleme aldığı Stepançikovo Köyü adlı romanıdır. Roman, küçük bir köyde geçer ama anlattığı şey büyük